Liu Xiaobo: lees hem vrij

Liu Xiaobo

literatur festival berlin

Het writers in prison committee van Pen Vlaanderen dat zich inzet voor de vrijlating van schrijvers die omwille van wat ze schreven in de gevangenis zitten vraagt deel te nemen aan de wereldwijde lezing van dit gedicht door jullie. Wij vragen dat op zoveel mogelijke plaatsen  de tekst in het Nederlands of in het Engles gelezen zal worden op zondag 20 maart. Laat ons aub weten waar je het voorlas via een commentaar.

 
Je wacht op mij met ’t stof

  - voor mijn vrouw, die elke dag wacht

                                                           

                                                        door Liu Xiaobo

niets rest je in jouw naam, niets

dan op me te wachten, samen met het stof van ons thuis

al die lagen

bijeen, overlopend, in geen hoek        

wil je de overgordijnen open trekken

de roerloosheid van het licht verstoren     

boven de boekenplank is het met de hand

geschreven etiket verstoft

op het tapijt ademt het patroon het stof in

als je de pen graag een stofpunt wilt geven

wanneer je me een brief schrijft

worden mijn ogen door pijn gestoken

je zit daar de hele dag lang

durft niet te bewegen

uit angst dat je voetstappen het stof zullen vertrappen

je probeert je adem in te houden

en gebruikt de stilte om een verhaal te schrijven.

In ogenblikken als deze

is het verstikkende stof

de enige bondgenoot

jouw visie, adem en tijd

doordringen het stof

in de diepte van je ziel

wordt de tombe centimeter na centimeter

vanaf de voeten opgestapeld

komt tot aan de borst

staat tot aan de keel

jij weet dat de tombe

je beste rustplaats is

waar je op me wacht

zonder bron van angst of paniek

daarom verkies je stof

in het donker, in kalm verstikken

wachtend, wachtend op me

je wacht op me met stof

en weigert zon en werveling van lucht

laat het stof je maar helemaal begraven

laat jezelf maar inslapen in ’t stof

tot ik terugkom

en jij wakker wordt

en het stof afveegt van je huid en je ziel.

Een wonder – ontwaakt uit de dood.

April 9, 1999

*

Engelse tekst hier

vertaling: Job Degenaar /Annmarie Sauer

actie van WIPC Nederland/WIPC Vlaanderen

Atomkraft nein danke- Kernenergie neen!

 

© sms:foto duisburg/rhein 2011

Foto uit het raam van de produktiekamer van world internet books, opgedragen aan al wie in Japan geliefden en  have en goed verloor.

Het lange nu

Het lange nu

10.000 jaar

wie kan dit dan

lezen

het symbool begrijpen

wie weet dan

zoekend

naar oorzaak

van halftijd en

naaktverkoop

van wat hoelang

dan nog

komt

nu

10.000

jaar van nu

de late last

van splijtzwam

en splijtstof

wij allen leven

in de halveringstijd

van het lange

nu -

Kernenergie neen bedankt

Geschreven naar aanleiding van het langer openhouden in Europa van verouderde kerncentrales

Carne vale

Golden shoes

and lace

on a bony knee

of aged Sundays

and pearl

around necks of

sagging flesh

waiting

in excitement

for the procession

of shared solitude

Behind the ardent rows

the beauties

pass

no need yet

for this wait

that brings out but

saints

Their time is to night

the fiesta of the flesh

forgotten the

Carne vale

of their mothers in the street

A carnival in Valencia... Brides walking to the sea

About death and living again

The poet Bart Stouten in the shade and applauding hands in the foreground...
The applause was well earned for the new book' Tussen Dood en Herleven'.
Two of the keynote speakers  could not be present. Luckily Bart, cool as ever,  just told  about the 4 parts of the book. The inspiration was the close friendship with the MUHKA-curator Jan Foncé who has passed away. The presentation was organized in the museum café where Floris De Rycker played baroque music on the lute. Friends, admirers and lovers of art and literature gathered for the ocasion.

Even the books arrived on time.


And then he read some poetry...  Well you just will have to get the book.
Thanks for a wonderful and warm afternoon and  beautiful poetry.



Ok, Tomorrow I'll post the last poem he read but in its English translation...

Poetry is... by Bart Stouten

POEZIE IS…

Poëzie is alles, vermomd als weinig.

De marge, natuurlijk, de stalbezem,

het afzuigsysteem. Poëzie is die ene keer

dat je je laat gaan, en het roer overgeeft

aan een ziektekiem. Vers verval,

benedenstroomse taal om van angst

te gillen onderweg. Aankomen, klaarkomen,

aangedaan en klaargestoomd. Dampend

als een ongeval op asfalt in de hitte.

Het niet meer weten, bijna-dood-ervaring

en dan het licht van onbenoembare

zaligheid. Poëzie is een mantra,

galmend in je lijf dat al haar ego’s wist.

Monniken in een klooster vol afleiding.

Afdwalende gedachten die je vooral niet

dempen wil. Poëzie is eindeloos onthouden,

veel herschrijven omdat je onvoltooid bent

in het diepste van jezelf.

            Geen romantisch geblaat is poëzie

over een verdwaalde aboriginal in de outback,

maar de vondst van een leeg bierflesje

in het rode zand, met haar achter taal verholen

slangen. De gevaarlijkste ter wereld.

Poëzie is eerder Australië dan Europa,

liever de woestijn dan de outback,

een continent van verlatenheid waar iemand

toch is komen wonen. Poëzie is de roep

van dwaas avontuur. Een albatros

die gered moet worden. Niet door hem te bezingen.

Poëzie is art de vivre als een appellation contrôlée.

Geen etiket is poëzie, geen partij, geen brief,

maar een PS.

PS. Vergeet het beeld van de naaimachine,

met vingerhoed voor het ontsporen.

Haute couture is voor de catwalk

en haar terreur van anorexia nervosa.

Bart Stouten

*

Poetry is ...

Poetry is everything, dressed up as hardly anything.

The margin, of course, the stable broom,

the exhaust system. Poetry is that one time   

you hang loose, and pass the helm

to a sickening germ. Fresh falling apart,

lower-stream language to scream out

one's fear along the way. Arriving, coming,

touched and all steamed up. Fuming

like an accident on asphalt in the heat.

This not knowing anymore, near death experience

and then the unspeakable light of     

bliss. Poetry is a mantra,

booming in your body, erasing all its egos.

Monks in abbeys filled with diversions.  

Wandering thoughts you by no means

want to quench. Poetry is endless remembering,

rewriting a lot because you're unfinished

at the core of your being.

        No romantic bleating is poetry

about a lost aboriginal in the outback,

yet finding an empty beer bottle

in red sand, with its behind language hidden

snakes. The most dangerous in the world.

Poetry rather is Australia than Europe,     

rather dessert than outback,

a continent of loneliness where someone

nevertheless came to live. Poetry is the call

of foolish adventure. An albatross

to be saved. Not by singing him.

Poetry is a way of life like an appellation contrôlée.

No label is poetry, no party, no letter,

but a ps.

ps. Forget the image of the sowing machine,

with a thimble in case of derailment.

Haute couture is for the catwalk

and its terror of anorexia nervosa.

No more war

Wake

(Lente 2003 Antwerpen)

Hoeveel kaarsen

brandde ik niet voor jou en vrede

De motoren op het vliegpad van het kwaad

dreunen in de hoeken van de kamer

krampen in het hart

In de stilte van het huis

leer ik de taal van de

nieuwe generaal

met het juiste woord

voor elk soort dood

            liefde en hoop

            gaan op in rook

**

 Mahn Wache

(Frühjahr 2003 in Antwerpen)

Wie viele Kerzen

brannte ich nicht ab für dich und für Frieden

Die Motoren auf der Startbahn Richtung Verderbnis

dröhnen in den Winkeln meiner Kammer

krampfend drin im Herzen

In der Stille des Hauses

Lerne ich Sprache des

neuen Generals

mit dem rechten Wort

für jede Sorte Tod

    Liebe Hoffnung

    gehen auf im Rauch  

übersetzung: Fred Schywek         

 **

Vigil

How many candles did I not burn for you

for peace

The engines on the flight path

of evil

boom

in the corners of the room

           cramp the heart

in the silence of the house

I learn the language

of a new general

with a word in mind

for death of every kind

Love and hope

are lost in smoke
 

Will be published in Spuren-Sporen- Traces

Next to poet Rose Vandewalle, Lucienne Stassaert preparing her performance.


Follows poem # 2 from the series 1-7 called Leben-Leven-Life

© sms:foto duisburg/rhein 2011

2

Het heeft vogels nodig

om te zingen

mensen om te verdwijnen

zon en maanlicht

om kleur te bekennen:

hoe geladen het is

met betekenissen

in spiegelschrift –

Tekens om met hand en tand

te ontcijferen

want op het lijf geschreven

van wie je voorging

op de weg naar het einde –

 *

Es braucht Vögel

um zu singen

Menschen zu verschwinden

Sonne und Mondlicht

um Farbe zu bekennen:

wie beladen es ist

mit Bezeichnungen

in Spiegelschrift

Zeichen mit Klaue und Haar

zu entziffern,

weil auf den Leib geschrieben

so wie du vorgingst

auf dem Weg zum Ende

*

It needs birds

to sing

people to disappear

sun and moonlight

to show one's color:

how charged it is

with meanings

in mirror-writing -

Signs to decipher

with tooth and nail

because inscribed all over the body

of who before you took

the road to the end