storm door devorah major

storm

begrijpt de oceaan

het land dat zij gladstrijkt en verzacht

hecht zij waarde

aan de mineralen die zij onttrekt

aan schelpen die ze hamerde

beenderen die ze kauwde

hout dat ze zoog

ijzer dat ze zoutte

ziet de oceaan haar kleur

omgevormd vloeibaar kristal

als geschilderd door de zon

en bestoven door het slik

tot zij wordt

grijs en bruin

blauw en zilver

sprankelend groen schuim

terwijl zij groeit en krimpt

zonder meer te letten op

het lijden van mensen

dan het aanbieden van de gave van haar lied

dat neuriet in opmerkelijke tevredenheid

of huilt in diepe durende droefheid

voelt de oceaan de vorm

van elke berg die ze bevat

hoe sommigen van haar slanke torsos

met de zachtste wentelende stromingen

of door het slaan van menig storm

paden klieft en kanten rond

grotten uitlepelt en hoekjes maakt

waar het leven toevlucht vindt of vernietiging

plant de oceaan haar lessen

stilte zonder rust

licht in de duisternis

hoe zij het leven voedt

en hoe zij het eindigt

zonder meelij of berouw

devorah major

Clara Hsu-San Francisco Poet

Clara Hsu is one of the San Francisco poets we met and even heard read her work, accompanying herself with Chinese singing bowls. A wonderful combination.


Cherry Blossoms

To dream
is to wake when the first
token of romance is set adrift.
The crystal droplets that clung onto new shoots
have given birth.
The sun, in mere days, ripens the offspring.
They bloom in droves,
pale lace wrinkling on the edges,
blushing as they warm.

To wake
is to walk into the dreamscape of flowers
masking earth and sky,
and petals are the rain.
Young girls clip a cluster of pink
on their long black hair,
half-cover their faces
with lacquered parasols.
Young men get drunk on love poems.

To wake again
is to let the maudlin memories
be crushed by tire tracks,
and watch cyclists careening down
the velvet floor,
swift as birds in flight.
*

Kersenbloesem

Dromen

is wakker worden als de eerste

blijk van romance op drift is gezet.

De kristallen druppeltjes die kleefden aan nieuwe scheuten

hebben gebaard.

De zon, in luttele dagen, rijpt het nageslacht.

Zij bloesemen veelbloemig,

bleke kant rimpelend aan de rand,

blozend als zij opwarmen.

Wakker worden

is wandelen in het droomlandschap van bloemen

die aarde en hemel maskeren,

en bloemblaadjes zijn de regen.

Jonge meisjes spelden een tros roze

op het lange zwarte haar,

half bedekkend hun gelaat

met gelakte parasols.

Jonge mannen worden dronken van liefdesgedichten.

Opnieuw wakker worden

is de huilerige herinneringen laten

vergruizelen door bandensporen,

en kijken hoe fietsers naar beneden slingeren

op fluwelen grond,

snel als vogels in vlucht.

2de Festival v/d Europese Dichtkunst-2. Festival Europäischer Dichtkunst-2nd European Poetry Festival-2ième Festival de la Poésie Européenne

Tweede Festival van de Europese Dichtkunst

Het eerste Festival van de Europese Dichtkunst op 18 september 2010 in de Permeke Bibliotheek in Antwerpen was een onafhankelijk maar erkent project in het kader van Ruhrgebied 2010, culturele hoofdstad van Europa. Dit Festival werd tot onze vreugde en verrassing op Radio Klara vermeld als het beste dichtkunstfestival van het jaar. Dit festival dat nu voor de tweede keer wordt georganiseerd, is het resultaat van een vertaalproject dat Fred Schywek jaren geleden heeft opgezet gebaseerd op een collegiale en coöperatieve benadering. De vertalingen worden afgewerkt in nauwe samenwerking met de auteurs. Dit alles mondt uit in een aantal anthologieën en individuele bundels van auteurs. Er is zoveel goed materiaal dat dit 2^de Festival van de Europese Dichtkunst zich opdrong. Cijfers: 4 talen, 2 continenten, 5 landen, 19 dichters, 4 muziekanten, zang en soundscape mensen, 2 organisatoren.

Een totaalconcept wordt met deze mensen op 17 september om 20 uur in de Permeke bibliotheek voorgesteld. De drie artistieke zwaartepunten zijn

1.    Het lustrum jaar voor drie grande dames van de Nederlandstalige poëzie in België: Lucienne Stassaert, Annie Reniers en Marleen De Crée.

2.    Europese performance traditie:

    Havenklanken:

Roger Nupie (MC), Bart Stouten, Jean Demey (musician/composer-soundscape), Peter    Holvoet-Hanssen (Stadsdichter Antwerpen), Wilfried Bienek (Duitsland), Paul Gellings, Nederland, Job Degenaar (Friesland), Fred Schywek (Duitsland), Annmarie Sauer, Olivier Cousin (Bretagne) en Devorah Major (San Francisco, USA)

    Moorsoldaten: Anti oorlog-Voor vrede – wij zijn geëngageerde dichters

            Peter Holvoet-Hanssen (Stadsdichter Antwerpen), Wilfried Bienek (Duitsland), Job 
            Degenaar (Friesland), Fred Schywek (Duitsland), Annmarie Sauer, Devorah Major 
           (San Francisco), Didi De Paris, Frank De Vos, Tim Ceustermans-Deschepper, Frank 
            Niehusmann

3.     San Francisco special: Devorah Major en Susan Birkeland, vertolkt door: Patricia van Nunen, Gorik De Smet (sound.)

Havenklanken als concept ontstond als thema omdat Antwerpen en Duisburg havensteden zijn. Dit groeide uit tot Havenklanken II (Sons du Port) met o.a. drie dichters uit Bretagne en vervolgens tot Harbors of the West met dichters van de westkust van de VS (Seatle en San Francisco). In dit derde deel zullen bovendien havendichters uit vorige uitgaven worden opgenomen. Tijdens de optredens wordt af en toe een tekst in vertaling geprojecteerd of simultaan of consecutief tweetalig voorgelezen. Het project is bewust meertalig.

Moderne muziek is eveneens een belangrijk, geïntegreerd onderdeel. Lucienne Stassaert en Jean Demey hebben samen reeds talrijke voorstellingen gespeeld. Frank Niehusmann en Fred Schywek hebben vroeger voor de radio samengewerkt. Niehusmann trad op in Zuid- en Noord-Amerika, in Japan, in vele landen van Europa en nu in Antwerpen. Gorik De Smet werd eveneens een vaste waarde in wat we doen. Met elke dichter en elke muzikant hebben wij een nauwe artistieke band.

Het 2^de Festival van Europese Dichtkunst, 17 September, Permeke Bibliotheek, te Antwerpen, deuren 20 uur.

Reservaties: via comments mogelijk

Moku

Ana Elsner, German born, living in San Francisco where she is part of the poetry scene coined the word Moku. It stands for her interpretation of haiku: MOdified haiKU. Here you see her reading July 30 - she reads very expressively- at the Om Shan Thé, on the weekly poetry night.

MOKU NUMBER SEVEN

child gathering up seashells
unselfconscious manifesto of sublime abandon
auspicious tidings

MOKU NUMMER ZEVEN

kind raapt zeeschelpen bijeen
onzelfbewust manifest van sublieme overgave
gunstige tijdingen

a new salon 12b event

A new event of salon 12b is planned for September 1st. One could interpret this as a 'dress rehearsal for the 2nd European Festival of Poetry on September 17, 8 pm in the Permeke Library in Antwerp.'

On September 1st, among others, will be present and reading/performing Lucienne Stassaert with Jean Demey, Annie Reniers, Peter Holvoet-Hanssen, Bart Stouten, Frank Devos, Roger Nupie who will be once again our MC at the Festival and others... During the festival we'll have 9 poets or musicians traveling from other countries: three from The Netherlands, 3 from the Lower Rhine area Germany, one from Bretagne, France, one from San Francisco, USA.

Since Marleen de Crée won't be able to make it on September 1st - but don't worry she will be there during the Festival I post one of the poems she intents to read September 17.

Si more sonando

nacht waait uit de bomen weg,
brengt wind in de vleugels. uilen
wieken in hun sluierdans. roepen.
vredig geluid. wij kunnen praten.

schaduw nestelt zich in ons bed.
handen splijten onze blik, glijden
in het gerommel. breken de wet.
hoe zullen we vallen? onze kussen kruisen

het pad, bijten zich vast in het vel.
liefde spant als een gloeiend gewelf
tussen hemel en hel. tussen de dromen
en de sterren slaat zij het beleg.
uit: Hinkelspel, uitgeverij P, 2008
*

Si more sonando

                        (One dies making music)

night is blown out of trees,

brings wind in wings. owls

sail in their dance of veils. call.

peaceful sound. we can talk.

shadow burrows in our bed.

hands splinter our sight, slide

in the turmoil. break the law.

how will we fall? our kisses cross

paths, sink their teeth in skin.

love spans like a glowing dome     

between heaven and hell. between the dreams

and the stars she lays. 
US:Annmarie Sauer

For Susan Birkeland's friends

Waiting for the voices

which will bring her

words new life

Hibbing & Mercy

and stone-hard

coal

and some of my stone-hearted issues

steel-hard

love as noun

love as verb

love as stillness

the stars too far

to hear their

coal hard song

their cosmic hum

so I wait for

the voices

bringing life & melody

to her stardust words

                       

                                                            

for Susan Birkeland’s friends who lovingly, splendidly read her poetry at the recording studio Paradiso

Susan Birkeland

Today it is sure Susan Birkeland's poetry will be included in the 2nd European Festival of Poetry. Her sister Deborah, kindly granted us permission. A first poem and its translations.

 

City Of Love

Sing to me from budding trees

Carry on and carry less
O My City

O My Lover

A hometown that needs no defenses?
Love without envy?
An easy life?
A happy death?

Know these blue skies and clean water
for every thirsty foreign child
friends of friends I've never met
smiling fat girls and
uncles in freedom's lucky trance.

Mercy stands by the road
drawing circles in the dry red earth
with the corner of his soft boot.

My father is an optimist.
My mother, slow and old and practical.

What holds us together.

City of Love
The Return of Mercy

Some day.

Some say.

Some do say.

©Susan Birkeland

Fom Susan Birkeland's new chapbook of poetry and drawings titled "The Bruised Angel Almanac"

*

Stadt von Liebe

Sing zu mir aus Blüten sprießend Bäumen

Mach weiter und weniger kümmern

Oh du meine Stadt

Oh meine Liebe

Eine Heimat, die keine Verteidigung braucht?

Liebe ohne Neidgefühl?

Ein leichtes Leben?

Ein glücklicher Tod?

Kenne diesen blauen Himmel und klar Wasser

für jedes durstig’ fremdes Kind

Freunde von Freunden ich habe nie getroffen

lächelnde dicke Mädchen und

Onkel in der Freiheit glücklicher Trance.

Der Gnadenmann steht an der Straße

zeichnet Kreise in die trocken rote Erde

mit der Ecke seines leichten Stiefels.

Mein Vater ist ein Optimist.

Meine Mutter, langsam und alt und praktisch.

Was uns zusammenhält.

Stadt von Liebe

Die Rückkehr vom Gnadenmann

Eines Tages.

Sagen manche.

Einige sagen das.

Translation: Fred Schywek

*

Stad van Liefde

Zing tot me uit bottende bomen

Draaf door en draaf minder        

Oh Mijn Stad

Oh Mijn Geliefde

Een thuishaven die geen verdediging behoefd?    

Liefde zonder afgunst?

Een gemakkelijk leven?

Een gelukkige dood?

Ken deze blauwe luchten en schoon water

Voor elk dorstig vreemd kind

Vrienden van vrienden die ik ooit ontmoette

Glimlachende dikke meisjes en

Ooms in de gelukkige trance van vrijheid.

De man van mededogen staat langs de weg

tekent cirkels in de droge rode aarde

met de hoek van zijn zachte laars.

Mijn vader is een optimist.

Mijn moeder, traag en oud en praktisch.

Wat ons samen houdt.

Stad van Liefde

De terugkeer van de man van mededogen

Ooit.

Zo zegt iemand.

Iemand zegt ooit.

Translation: Annmarie Sauer